Cezary Baryka i Hipolit Wielosławski poznali się na wojnie. Razem walczyli, lecz się nie przyjaźnili. Ich przyjaźń zaczęła się od tego, że Cezary Baryka uratował życie Hipolitowi. Wykazał się ogromną odwagą i prawdziwym bohaterstwem. Po tym zdarzeniu bardzo się zaprzyjaźnili. Troszczyli się o siebie nawzajem. Coraz bliżej się poznawali, szczególnie przez to że mnóstwo czasu spędzali na rozmowach. Dla każdego z nich było to coś wyjątkowego, gdyż mieć na wojnie kogoś bliskiego, bratnią duszę to wspaniała sprawa.

Tym bardziej było to ważne dla Cezarego, gdyż nie miał już obojga rodziców i nikogo bliskiego. A z przyjacielem zawsze wszystko się inaczej przeżywa. A kiedy się wie, że ta druga osoba jest w stanie oddać życie, jest w stanie się poświęcić, strach staje się rzeczą bardzo odległą. Jest raźniej, weselej. Hipolit i Cezary stali się sobie bardzo bliscy. Wielosławski traktuje Barykę jak brata. Z wdzięczności za uratowane życie, oraz z wielkiej przyjaźni zabiera go do swojego rodzinnego domu, do Nawłoci.