A tam Cezary może czuć się jak u siebie w domu i wie dobrze, że zawsze może polegać na swoim przyjacielu. Że zawsze ma z kim porozmawiać i komu się zwierzyć. Między nimi zawiązała się ta prawdziwa miłość w przyjaźni, która jest tak bardzo istotna. Ta najważniejsza, najbardziej szczera, nie oszukiwana. Hipolit wie, że zawsze może polegać na Cezarym, a Cezary na Hipolicie. Nie ma nic piękniejszego w życiu, niż przyjaźń pełna zaufania, oddania, gotowości do stanięcia w obronie życia tego, na kim nam zależy. Bo to jest właśnie przyjaźń. To ofiarowanie siebie w pełni.

Tak jak zrobił to Cezary a Hipolit później się odwdzięczył. Przyjaźń to otwarcie się na drugiego człowieka. To również takie umiejętności jak słuchanie, podanie pomocnej dłoni czy otarcie łez. Ale też jak powiedział Emil Cioran: „Przyjaciel- to ktoś przed kim można głośno myśleć”. Niby tak niewiele, a tak dużo zmienia w życiu. Przyjaciel potrafi wysłuchać, a jego odpowiedź to pomocna dłoń wyciągnięta w naszym kierunku. Ta dłoń, na której tak bardzo nam zależy.